In oktober 2005 trok een groep vrijwilligers uit Vlaams-Brabant en Brussel naar Guatemala. Het land van de eeuwige lente, was net geteisterd door de vreselijke orkaan Stan. De groep maakt niet alleen kennis met de specifieke Guatemalteekse natuur en cultuur, ze leren ook het andere Guatemala kennen. Het leven van de gewone man en vrouw, de moeilijke arbeidsomstandigheden, de discriminatie van de ‘indigenas’, de enorme kloof tussen arm en rijk. Een enorm boeiende en emotionele reis…

“We zijn hier nu twee dagen in dit bijzondere land. We zijn erg warm ontvangen door onze collega’s van CGTG, de vakbond. Ze leggen ons in de watten. In Guatemala-stad zijn de verschillen erg groot. Je kan er alles krijgen, maar wat verder liggen mensen te verkommeren. Een gesprek met de plaatselijke KAJ heeft diepe indruk gemaakt. Moedige jongeren die vrijwillig beweging maken in een stad die aan jongeren weinig te bieden heeft: werkloosheid, criminaliteit. En toch gaan ze er elke dag met een lach tegenaan. Sterk.”

Kris Daniels, in dagboek van de Guatemala ervaringsreis, oktober 2005

“Kleine schoenpoetser, kleine sleper van het brandhout, straatventertje met de grote ogen. Het kan toch niet dat dit jullie uitzichtloze toekomst blijft. Aan de ene kant van de wereld leert een grootvader zijn kleinkinderen het verschil tussen eetbare en giftige paddestoelen. Aan de andere kant slepen peuters brandhout langs bergflanken, poetsen ze schoenen en proberen beste straatverkoper te zijn… want alleen voor de besten is er ’s avonds bruine bonenpasta bij de tortilla.
Het is onze verdomde plicht onze volle steun te verlenen aan de organisaties die het extreme onrecht bestrijden!”

Roland Van Criekingen tijdens ervaringsreis in Guatemala, oktober 2005